از منزل کفر تا به دین یک نفس است

                                                     وز عالم شک تا به یقین یک نفس است

این یک نفس عزیز را خوش می دار

                                                     کز حاصل عمر ما همین یک نفس است

پادشاهى نسبت به ملت خود ظلم مى كرد، دست چپاول بر مال و ثروت آنها دراز كرده ، و آنچنان به آنان ستم نموده كه آنها به ستوه آمدند و گروه گروه از كشورشان به جاى ديگر هجرت مى كردند، و و غربت را بر حضور در كشور خود ترجيح دادند. همين موضوع موجب شد كه از جمعيت بسيار كاسته شد و محصولات كشاورزى كم شد و به دنبال آن ماليات دولتى اندك ، و اقتصاد كشور فلج ، و خزانه مملكت خالى گرديد.
ضعف دولت او موجب جراءت دشمن شد، دشمن از فرصت بهره گرفت و تصميم گرفت به كشور حمله كند و با زور وارد مملكت شود:

در مجلس شاه ، (چند نفر از خيرخواهان ) صفحه اى از شاهنامه فردوسى را براى شاه خواندند، كه در آن آمده بود:
((تاج و تخت ضحاك پادشاه بيدادگر (با قيام كاوه آهنگر) به دست فريدون واژگون شد. )) (تو نيز اگر همانند ضحاك باشى ، نابود مى شوى .)
وزير شاه از شاه پرسيد: آيا مى دانى كه فريدون با اينكه مال و حشم  نداشت ، چگونه اختياردار كشور گرديد؟
شاه گفت : چنانكه (از شاهنامه ) شنيدى ، جمعيتى متعصب دور او را گرفتند، و او زا تقويت كرده و در نتيجه او به پادشاهى رسيد.
وزير گفت : اى شاه ! اكنون كه گرد آمدن جمعيت ، موجب پادشاهى است ، چرا مردم را پريشان مى كنى ؟ مگر قصد ادامه پادشاهى را در سر ندارى ؟

شاه گفت : چه چيز باعث گرد آمدن مردم است ؟
وزير گفت : دو چيز؛ 1- كرم و بخشش ، تا به گرد او آيند. 2- رحمت و محبت ، تا مردم در پناه او ايمن كردند، ولى تو هيچ يك از اين دو خصلت را ندارى :

شاه از نصيحت وزير خشمگين و ناراحت شد، و او را زندانى كرد. طولى نكشيد پسر عموهاى شاه از فرصت استفاده كرده و خود را صاحب سلطنت خواندند و با شه جنگيدند، مردم كه دل پرى از شاه داشتند، به كمك پسر عموهاى او شتافتند و آنها تقويت شدند و براحتى تخت و تاج شاه را واژگون كرده و خود به جاى او نشستند، آرى :

برگرفته از حکایتی از گلستان سعدی

(برگرفته از شاهنامه فردوسي)

اینم قشنگه!

کلاغ و طوطي هر دو سياه و زشت آفريده شدند طوطي شکايت کرد و خداوند او را زيبا کرد ولي کلاغ گفت : هر چه از دوست رسد نيکوست و نتيجه آن شد که مي بيني .طوطي هميشه در قفس و کلاغ هميشه آزاد!

شاملو: عيب کار اينجاست که من '' آنچه هستم '' را با '' آنچه بايد باشم '' اشتباه مي کنم ، خيال ميکنم آنچه بايد باشم هستم،در حاليکه آنچه هستم نبايد باشم!

خداوندا!

تو می دانی که انسان بودن و ماندن در این دنیا چه دشوار است. چه رنجی می کشد آن کس که انسان است و از احساس سرشاراست!

ستاره به چشم کوچک مي نمايد , اما اين گناه چشم است نه کوچکي ستاره , دستهايي که کمک ميرسانند , مقدس تر از لبهايي هستند که دعا مي کنند.

دنياي ما دنياي سنگ است                بدان سنگيني سنگ هم قشنگ است

 اگر دنياي ما دنياي درد است            بدان عاشق شدن از بهر رنج است

اگر عاشق شدن پس يک گناه است                دل عاشق شکستن صد گناه است

*موسیقی الهی*

صوت به هر شکلي که شنيده شود ، موسيقي عاشقانه خداوند براي روح است که از عشق خداوند سخن مي گويد و در گوش ما نجوا مي کند که برخيز و به سوي خانه ابدي خويش بيا . در سفر بازگشت هر چقدر به خداوند نزديک تر مي شويم ، صوت نيز جذاب تر و لذت بخش تر مي شود .

سینه از آتش دل در غم جانانه بسوخت

آتشی بود در این خانه که کاشانه بسوخت

تنم از واسطه دوری دلبر بگداخت

جانم از آتش مهر رخ جانانه بسوخت

سوز دل بین که زبس آتش اشکم دل شمع

دوش بر من ز سر مهر چو پروانه بسوخت

آشنایی نه غریب است که دلسوز من است

چو من از خویش برفتم دل بیگانه بسوخت

خرقه زهد مرا آب خرابات نبرد

خانه عقل مرا آتش میخانه بسوخت

چون پیاله دلم از توبه که کردم بشکست

همچو لاله جگرم بی می و خمخانه بسوخت

ماجرا کم کن و بازآ که مرا مردم چشم

خرقه از سر به در آورد و به شکرانه بسوخت

ترک افسانه بگو حافظ و می نوش دمی

که نخفتیم شبو شمع به افسانه بسوخت

خدا ، غم ، بشر!

فرشتگان روزي از خدا پرسيدند : بار خدايا تو که بشر را اينقدر دوست داري غم را چرا آفريدي؟ خداوند گفت: غم را بخاطر خودم آفريدم چون اين مخلوق من که خوب مي شناسمش تا غمگين نباشد به ياد خالق نمي افتد!

ساقی به نور باده برافروز جام ما

مطرب بگو که کار جهان شد به کام ما

ما در پیاله عکس رخ یار دیده ایم

ای بی خبر ز لذت شرب مدام ما

هرگز نمیرد آنکه دلش زنده شد به عشق

ثبت است بر جریده عالم دوام ما

چندان بود کرشمه و ناز سهی قدان

کاید به جلوه سرو صنوبر خرام ما

ای باد اگر به گلشن احباب بگذری

زنهار عرضه ده بر جانان پیام ما

گو نام ما ز یاد به عمداْ چه می بری

خود آید آنکه یاد نیاری ز نام ما

مستی به چشم شاهد دلبند ما خوش است

زان رو سپرده اند به مستی زمام ما

ترسم که صرفه ای نبرد روز بازخواست

نان حلال شیخ به آب حرام ما

حافظ ز دیده دانه اشکی همی فشان

باشد که مرغ وصل کند قصد دام ما

دریای اخضر فلک و کشتی هلال

هستند غرق نعمت حاجی قوام ما

دوري كردن از انسانهايي كه دوستشان داريم بي فايده است.

زمان به ما نشان خواهد داد كه هيچ جانشيني براي آنها نخواهيم يافت!

*زندگی*

زندگي سفر نيست. زندگي هدف نيست. زندگي يک روند متحول است که شما قدم به قدم آن را طي مي کنيد و اگر بتوانيد اين قدم ها و لحظات را شادي آفرين کنيد به معناي واقعي زندگي کرده ايد. زندگي بالاترين موهبتي است که به شما ارزاني شده است. ازاين فرصت قبل ازاينکه خيلي دير شود استفاده کنيد.

شتاب ثانیه ها حکایت از رفتن شقایق دارد.هیچ جانداری یافت نمی شود

که مقسوم علیه تنهایی ات شود. اما به راستی چگونه می توان در تاریکی

فاصله ها گمشده خویش را یافت؟؟!!

همه شب با صدای اشک من زمین به خواب می رود شب را دوست دارم

چون دیگر خورشید شاهد گناهان شرم آور انسانها نیست

و زمین از خورشید شرمنده نمی شود!!!!

عاقبت این چشمهای گریان هم باز خواهند ایستاد و مرثیه تکرار

روزهای تلخ من به پایان می رسد.

خداوندا ! اعدام عاطفه در طول سالهای تمدن به انجام رسیده است

سایه ها رفتنی اند!!!!

ای که در کشتن ما هیچ مدارا نکنی

سود و سرمایه بسوزی و محابا نکنی

دردمندان بلا زهر هلاهل دارند

قصد این قوم خطا باشد هان تا نکنی

رنج ما را که توان برد به یک گوشه چشم

شرط انصاف نباشد که مداوا نکنی

دیده ما چو به امید تو دریاست چرا

به تفرج گذری بر لب دریا نکنی

نقل هر جور که از خلق کریمت کردند

قول صاحب غرضان است تو آنها نکنی

بر تو گر جلوه کند شاهد ما ای زاهد

از خدا جز می و معشوق تمنا نکنی

حافظا سجده به ابروی چو محرابش بر

که دعایی ز سر صدق جز آنجا نکنی

باور نکن تنهاییت را من در تو پنهانم تو در من
از من به من نزدیکتر تو از تو به تو نزدیکتر من
باور نکن تنهاییت را تا یک دل و یک درد داریم
تا در عبور از کوچه عشق بر دوش هم سر میگذاریم
دل تاب تنهایی ندارد باور نکن تنهاییت را
هر جای این دنیا که باشی من با توام تنهای تنها
من با توام هر جا که هستی حتی اگر با هم نباشیم
حتی اگر یک لحظه یک روز با هم در این عالم نباشیم

می گویند شیشه ها احساس ندارند!

                          اما وقتی بر روی شیشه بخار گرفته ای نوشتم :

                                                                         «دوستت دارم!»

                                                                           آرام گریست!

از امشب تصمیم دارم هر دفعه یه سری به دیوان حافظ بزنم و صحبت شبانه حافظ رو توی این قسمت بنویسم. این بخش رو تقدیم میکنم به یکی از همشهری های خود حافظ که می دونم خوشش میاد!  امیدوارم بخش جالبی باشه برای حافظ دوستای عزیز!

من که از آتش دل چون خم می در جوشم

تو مرا بین که در این کار به جان می کوشم

من کی آزاد شوم از غم دل چون هر دم

هندوی زلف بتی حلقه کند در گوشم

حاش لله که نیم معتقد طاعت خویش

این قدر هست که گه گه قدحی می نوشم

هست امیدم که علیرغم عدو روز جزا

فیض عفوش ننهد بار گنه بر دوشم

پدرم روضه رضوان به دو گندم بفروخت

من چرا ملک جهان را به جوی نفروشم

خرقه پوشی من از غایت دینداری نیست

پرده ای بر سر صد عیب نهان می پوشم

من که خواهم که ننوشم به جز از راوق خم

چه کنم گر سخن پیر مغان ننیوشم

گر از این دست زند مطرب مجلس ره عشق

شعر حافظ ببرد وقت سماع از هوشم

از دوستان عزیزی که شاعر یا ترانه سرا هستن دعوت می کنم که در صورت تمایل به همکاری برای تهیه و تکمیل آهنگهای جدید من یه سری به این قسمت بزنن.

خوشحال میشم که بتونیم همکاری خوب و مستمری داشته باشیم.

پیشاپیش ازتون تشکر می کنم.